świ-ęto-krad-ce

świętokradce (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: świętokradca

słowoliczbaprzypadekrodzaj
świętokradcapojedyncza mianownikmęski osobowy
świętokradcachmnoga miejscownikmęski osobowy
świętokradcamimnoga narzędnikmęski osobowy
świętokradcąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
świętokradcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
świętokradcemnoga biernikmęski zwierzęcy
świętokradcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
świętokradcępojedyncza biernikmęski osobowy
świętokradcopojedyncza wołaczmęski osobowy
świętokradcommnoga celownikmęski osobowy
świętokradcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
świętokradcówmnoga biernikmęski osobowy
świętokradcymnoga mianownikmęski osobowy
świętokradcymnoga wołaczmęski osobowy
świętokradcypojedyncza celownikmęski osobowy
świętokradcypojedyncza miejscownikmęski osobowy
świętokradcypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz