ana-ko-lut

anakolut (nazwa pospolita) rzeczownik jęz.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: anakolut

słowoliczbaprzypadekrodzaj
anakoluciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
anakoluciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
anakolutpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
anakolutpojedyncza biernikmęski rzeczowy
anakolutachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
anakolutamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
anakolutempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
anakolutommnoga celownikmęski rzeczowy
anakolutowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
anakolutówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
anakolutupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
anakolutymnoga mianownikmęski rzeczowy
anakolutymnoga biernikmęski rzeczowy
anakolutymnoga wołaczmęski rzeczowy
celowe zniekształcenie składniowe, stosowane jeko zabieg retoryczny.

· Anakoluty są stosowane celowo, na przykład aby stworzyć wrażenie mowy potocznej.

nieprawidłowo skonstruowane zdanie.

· Poszczególne człony anakolutu kłócą się z porządkiem logicznym zdania i są niepoprawne pod względem gramatycznym.

zniekształcenie konstrukcji składniowej.

Źródła danych

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz