an-dru-ta

andruta (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: andrut

słowoliczbaprzypadekrodzaj
andruciepojedyncza miejscownikmęski zwierzęcy
andruciepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
andruciepojedyncza wołaczmęski zwierzęcy
andruciepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
andrutpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
andrutpojedyncza biernikmęski rzeczowy
andrutpojedyncza mianownikmęski zwierzęcy
andrutapojedyncza dopełniaczmęski zwierzęcy
andrutapojedyncza biernikmęski zwierzęcy
andrutapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
andrutachmnoga miejscownikmęski zwierzęcy
andrutachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
andrutamimnoga narzędnikmęski zwierzęcy
andrutamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
andrutempojedyncza narzędnikmęski zwierzęcy
andrutempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
andrutommnoga celownikmęski zwierzęcy
andrutommnoga celownikmęski rzeczowy
andrutowipojedyncza celownikmęski zwierzęcy
andrutowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
andrutówmnoga dopełniaczmęski zwierzęcy
andrutówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
andrutymnoga mianownikmęski zwierzęcy
andrutymnoga biernikmęski zwierzęcy
andrutymnoga wołaczmęski zwierzęcy
andrutymnoga mianownikmęski rzeczowy
andrutymnoga biernikmęski rzeczowy
andrutymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz