ar-ma-to-rze

armatorze (nazwa pospolita) rzeczownik żegl.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: armator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
armatorpojedyncza mianownikmęski osobowy
armatorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
armatorapojedyncza biernikmęski osobowy
armatorachmnoga miejscownikmęski osobowy
armatoramimnoga narzędnikmęski osobowy
armatorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
armatorommnoga celownikmęski osobowy
armatorowipojedyncza celownikmęski osobowy
armatorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
armatorówmnoga biernikmęski osobowy
armatorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
armatorymnoga biernikmęski zwierzęcy
armatorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
armatorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
armatorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
armatorzymnoga mianownikmęski osobowy
armatorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz