atu-ci-ku

atuciku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: atucik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
atucikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
atucikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
atucikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
atucikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
atucikimnoga mianownikmęski rzeczowy
atucikimnoga biernikmęski rzeczowy
atucikimnoga wołaczmęski rzeczowy
atucikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
atucikommnoga celownikmęski rzeczowy
atucikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
atucikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
atucikupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
atucikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
atucikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz