awan-tur-ni-ku

awanturniku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: awanturnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
awanturnicymnoga mianownikmęski osobowy
awanturnicymnoga wołaczmęski osobowy
awanturnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
awanturnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
awanturnikapojedyncza biernikmęski osobowy
awanturnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
awanturnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
awanturnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
awanturnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
awanturnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
awanturnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
awanturnikommnoga celownikmęski osobowy
awanturnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
awanturnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
awanturnikówmnoga biernikmęski osobowy
awanturnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
awanturnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz