awen-tu-ry-nu

awenturynu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: dopełniacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: awenturyn

słowoliczbaprzypadekrodzaj
awenturynpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
awenturynpojedyncza biernikmęski rzeczowy
awenturynachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
awenturynamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
awenturynempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
awenturyniepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
awenturyniepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
awenturynommnoga celownikmęski rzeczowy
awenturynowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
awenturynówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
awenturynupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
awenturynymnoga mianownikmęski rzeczowy
awenturynymnoga biernikmęski rzeczowy
awenturynymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz