ba-ka-lar-ce

bakalarce (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
przypadek: miejscownik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: bakalarka

słowoliczbaprzypadekrodzaj
bakalarcepojedyncza celownikżeński
bakalarcepojedyncza miejscownikżeński
bakalarekmnoga dopełniaczżeński
bakalarkapojedyncza mianownikżeński
bakalarkachmnoga miejscownikżeński
bakalarkamimnoga narzędnikżeński
bakalarkąpojedyncza narzędnikżeński
bakalarkępojedyncza biernikżeński
bakalarkimnoga mianownikżeński
bakalarkimnoga biernikżeński
bakalarkimnoga wołaczżeński
bakalarkipojedyncza dopełniaczżeński
bakalarkopojedyncza wołaczżeński
bakalarkommnoga celownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz