ban-du-row-ca-mi

bandurowcami (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: bandurowiec

słowoliczbaprzypadekrodzaj
bandurowcapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
bandurowcapojedyncza biernikmęski osobowy
bandurowcachmnoga miejscownikmęski osobowy
bandurowcamimnoga narzędnikmęski osobowy
bandurowcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
bandurowcemnoga biernikmęski zwierzęcy
bandurowcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
bandurowcempojedyncza narzędnikmęski osobowy
bandurowcommnoga celownikmęski osobowy
bandurowcowipojedyncza celownikmęski osobowy
bandurowcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
bandurowcówmnoga biernikmęski osobowy
bandurowcupojedyncza miejscownikmęski osobowy
bandurowcupojedyncza wołaczmęski osobowy
bandurowcymnoga mianownikmęski osobowy
bandurowcymnoga wołaczmęski osobowy
bandurowczepojedyncza wołaczmęski osobowy
bandurowiecpojedyncza mianownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz