ban-du-ro-wie

Bandurowie (nazwisko) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Bandura

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Bandurapojedyncza mianownikmęski osobowy
Bandurachmnoga miejscownikmęski osobowy
Banduramimnoga narzędnikmęski osobowy
Bandurąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
Bandurępojedyncza biernikmęski osobowy
Banduropojedyncza wołaczmęski osobowy
Bandurommnoga celownikmęski osobowy
Bandurowiemnoga mianownikmęski osobowy
Bandurowiemnoga wołaczmęski osobowy
Bandurówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Bandurówmnoga biernikmęski osobowy
Bandurymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Bandurymnoga biernikmęski zwierzęcy
Bandurymnoga wołaczmęski zwierzęcy
Bandurypojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Bandurzepojedyncza celownikmęski osobowy
Bandurzepojedyncza miejscownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz