ban-ko-ce-tlu

bankocetlu (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: bankocetel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
bankocetelpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
bankocetelpojedyncza biernikmęski rzeczowy
bankocetlapojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
bankocetlachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
bankocetlamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
bankocetlemnoga mianownikmęski rzeczowy
bankocetlemnoga biernikmęski rzeczowy
bankocetlemnoga wołaczmęski rzeczowy
bankocetlempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
bankocetlimnoga dopełniaczmęski rzeczowy
bankocetlommnoga celownikmęski rzeczowy
bankocetlowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
bankocetlupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
bankocetlupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz