be-ty-lu

betylu (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: betyl

słowoliczbaprzypadekrodzaj
betylpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
betylpojedyncza biernikmęski rzeczowy
betylachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
betylamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
betylemnoga mianownikmęski rzeczowy
betylemnoga biernikmęski rzeczowy
betylemnoga wołaczmęski rzeczowy
betylempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
betylimnoga dopełniaczmęski rzeczowy
betylommnoga celownikmęski rzeczowy
betylowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
betylówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
betylupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
betylupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
betylupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz