bie-dacz-kiem

biedaczkiem (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: biedaczek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
biedaczekpojedyncza mianownikmęski osobowy
biedaczkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
biedaczkapojedyncza biernikmęski osobowy
biedaczkachmnoga miejscownikmęski osobowy
biedaczkamimnoga narzędnikmęski osobowy
biedaczkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
biedaczkimnoga biernikmęski zwierzęcy
biedaczkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
biedaczkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
biedaczkommnoga celownikmęski osobowy
biedaczkowipojedyncza celownikmęski osobowy
biedaczkowiemnoga mianownikmęski osobowy
biedaczkowiemnoga wołaczmęski osobowy
biedaczkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
biedaczkówmnoga biernikmęski osobowy
biedaczkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
biedaczkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz