bie-siad-ni-ku

biesiadniku (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: biesiadnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
biesiadnicymnoga mianownikmęski osobowy
biesiadnicymnoga wołaczmęski osobowy
biesiadnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
biesiadnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
biesiadnikapojedyncza biernikmęski osobowy
biesiadnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
biesiadnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
biesiadnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
biesiadnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
biesiadnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
biesiadnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
biesiadnikommnoga celownikmęski osobowy
biesiadnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
biesiadnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
biesiadnikówmnoga biernikmęski osobowy
biesiadnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
biesiadnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz