bran-cu

Brancu (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Branc

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Brancpojedyncza mianownikmęski osobowy
Brancapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Brancapojedyncza biernikmęski osobowy
Brancachmnoga miejscownikmęski osobowy
Brancamimnoga narzędnikmęski osobowy
Brancemnoga mianownikmęski zwierzęcy
Brancemnoga biernikmęski zwierzęcy
Brancemnoga wołaczmęski zwierzęcy
Brancempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Brancommnoga celownikmęski osobowy
Brancowipojedyncza celownikmęski osobowy
Brancowiemnoga mianownikmęski osobowy
Brancowiemnoga wołaczmęski osobowy
Brancówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Brancówmnoga biernikmęski osobowy
Brancupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Brancupojedyncza wołaczmęski osobowy
Brankimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Brankimnoga biernikmęski zwierzęcy
Brankimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Brankiempojedyncza narzędnikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz