bran-kar-die-ry

brankardiery (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: brankardier

słowoliczbaprzypadekrodzaj
brankardierpojedyncza mianownikmęski osobowy
brankardierapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
brankardierapojedyncza biernikmęski osobowy
brankardierachmnoga miejscownikmęski osobowy
brankardieramimnoga narzędnikmęski osobowy
brankardierempojedyncza narzędnikmęski osobowy
brankardierommnoga celownikmęski osobowy
brankardierowipojedyncza celownikmęski osobowy
brankardierówmnoga dopełniaczmęski osobowy
brankardierówmnoga biernikmęski osobowy
brankardierymnoga mianownikmęski zwierzęcy
brankardierymnoga biernikmęski zwierzęcy
brankardierymnoga wołaczmęski zwierzęcy
brankardierzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
brankardierzepojedyncza wołaczmęski osobowy
brankardierzymnoga mianownikmęski osobowy
brankardierzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz