bran-kie-wi-cze

Brankiewicze (nazwisko) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Brankiewicz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Brankiewiczpojedyncza mianownikmęski osobowy
Brankiewiczapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Brankiewiczapojedyncza biernikmęski osobowy
Brankiewiczachmnoga miejscownikmęski osobowy
Brankiewiczamimnoga narzędnikmęski osobowy
Brankiewiczemnoga mianownikmęski zwierzęcy
Brankiewiczemnoga biernikmęski zwierzęcy
Brankiewiczemnoga wołaczmęski zwierzęcy
Brankiewiczemnoga mianownikmęski osobowy
Brankiewiczemnoga wołaczmęski osobowy
Brankiewiczempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Brankiewiczommnoga celownikmęski osobowy
Brankiewiczowipojedyncza celownikmęski osobowy
Brankiewiczowiemnoga mianownikmęski osobowy
Brankiewiczowiemnoga wołaczmęski osobowy
Brankiewiczówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Brankiewiczówmnoga biernikmęski osobowy
Brankiewiczupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Brankiewiczupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz