bra-ńce

brańce (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny daw.;rzad.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: braniec

słowoliczbaprzypadekrodzaj
braniecpojedyncza mianownikmęski osobowy
brańcapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
brańcapojedyncza biernikmęski osobowy
brańcachmnoga miejscownikmęski osobowy
brańcamimnoga narzędnikmęski osobowy
brańcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
brańcemnoga biernikmęski zwierzęcy
brańcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
brańcempojedyncza narzędnikmęski osobowy
brańcommnoga celownikmęski osobowy
brańcowipojedyncza celownikmęski osobowy
brańcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
brańcówmnoga biernikmęski osobowy
brańcupojedyncza miejscownikmęski osobowy
brańcupojedyncza wołaczmęski osobowy
brańcymnoga mianownikmęski osobowy
brańcymnoga wołaczmęski osobowy
braniecpojedyncza mianownikmęski osobowy
brańcapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
brańcapojedyncza biernikmęski osobowy
brańcachmnoga miejscownikmęski osobowy
brańcamimnoga narzędnikmęski osobowy
brańcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
brańcemnoga biernikmęski zwierzęcy
brańcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
brańcempojedyncza narzędnikmęski osobowy
brańcommnoga celownikmęski osobowy
brańcowipojedyncza celownikmęski osobowy
brańcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
brańcówmnoga biernikmęski osobowy
brańcupojedyncza miejscownikmęski osobowy
brańcymnoga mianownikmęski osobowy
brańcymnoga wołaczmęski osobowy
brańczepojedyncza wołaczmęski osobowy

Brańce (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
przypadek: miejscownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Brańka

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Brańcepojedyncza celownikmęski osobowy
Brańcepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Brańkapojedyncza mianownikmęski osobowy
Brańkachmnoga miejscownikmęski osobowy
Brańkamimnoga narzędnikmęski osobowy
Brańkąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
Brańkępojedyncza biernikmęski osobowy
Brańkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Brańkimnoga biernikmęski zwierzęcy
Brańkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Brańkipojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Brańkopojedyncza wołaczmęski osobowy
Brańkommnoga celownikmęski osobowy
Brańkowiemnoga mianownikmęski osobowy
Brańkowiemnoga wołaczmęski osobowy
Brańkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Brańkówmnoga biernikmęski osobowy

Brańce (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: celownik
przypadek: miejscownik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: Brańka

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Braniekmnoga dopełniaczżeński
Brańcepojedyncza celownikżeński
Brańcepojedyncza miejscownikżeński
Brańkapojedyncza mianownikżeński
Brańkachmnoga miejscownikżeński
Brańkamimnoga narzędnikżeński
Brańkąpojedyncza narzędnikżeński
Brańkępojedyncza biernikżeński
Brańkimnoga mianownikżeński
Brańkimnoga biernikżeński
Brańkimnoga wołaczżeński
Brańkipojedyncza dopełniaczżeński
Brańkopojedyncza wołaczżeński
Brańkommnoga celownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz