bro-kan-te-ry

brokantery (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: brokanter

słowoliczbaprzypadekrodzaj
brokanterpojedyncza mianownikmęski osobowy
brokanterapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
brokanterapojedyncza biernikmęski osobowy
brokanterachmnoga miejscownikmęski osobowy
brokanteramimnoga narzędnikmęski osobowy
brokanterempojedyncza narzędnikmęski osobowy
brokanterommnoga celownikmęski osobowy
brokanterowipojedyncza celownikmęski osobowy
brokanterówmnoga dopełniaczmęski osobowy
brokanterówmnoga biernikmęski osobowy
brokanterymnoga mianownikmęski zwierzęcy
brokanterymnoga biernikmęski zwierzęcy
brokanterymnoga wołaczmęski zwierzęcy
brokanterzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
brokanterzepojedyncza wołaczmęski osobowy
brokanterzymnoga mianownikmęski osobowy
brokanterzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz