bro-ka-tel

brokatel (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: brokatel

słowoliczbaprzypadekrodzaj
brokatelpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
brokatelpojedyncza biernikmęski rzeczowy
brokatlachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
brokatlamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
brokatlemnoga mianownikmęski rzeczowy
brokatlemnoga biernikmęski rzeczowy
brokatlemnoga wołaczmęski rzeczowy
brokatlempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
brokatlimnoga dopełniaczmęski rzeczowy
brokatlommnoga celownikmęski rzeczowy
brokatlowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
brokatlupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
brokatlupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
brokatlupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz