bru-ko-tłu-ka-mi

brukotłukami (nazwa pospolita) rzeczownik przest.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: brukotłuk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
brukotłucymnoga mianownikmęski osobowy
brukotłucymnoga wołaczmęski osobowy
brukotłukpojedyncza mianownikmęski osobowy
brukotłukapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
brukotłukapojedyncza biernikmęski osobowy
brukotłukachmnoga miejscownikmęski osobowy
brukotłukamimnoga narzędnikmęski osobowy
brukotłukimnoga mianownikmęski zwierzęcy
brukotłukimnoga biernikmęski zwierzęcy
brukotłukimnoga wołaczmęski zwierzęcy
brukotłukiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
brukotłukommnoga celownikmęski osobowy
brukotłukowipojedyncza celownikmęski osobowy
brukotłukowiemnoga mianownikmęski osobowy
brukotłukowiemnoga wołaczmęski osobowy
brukotłukówmnoga dopełniaczmęski osobowy
brukotłukówmnoga biernikmęski osobowy
brukotłukupojedyncza miejscownikmęski osobowy
brukotłukupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz