bud-ni-kom

Budnikom (nazwisko) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Budnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
budnikpojedyncza mianownikmęski zwierzęcy
budnikapojedyncza dopełniaczmęski zwierzęcy
budnikapojedyncza biernikmęski zwierzęcy
budnikachmnoga miejscownikmęski zwierzęcy
budnikamimnoga narzędnikmęski zwierzęcy
budnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
budnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
budnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
budnikiempojedyncza narzędnikmęski zwierzęcy
budnikommnoga celownikmęski zwierzęcy
budnikowipojedyncza celownikmęski zwierzęcy
budnikówmnoga dopełniaczmęski zwierzęcy
budnikupojedyncza miejscownikmęski zwierzęcy
budnikupojedyncza wołaczmęski zwierzęcy
Budnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
Budnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Budnikapojedyncza biernikmęski osobowy
Budnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
Budnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
Budnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Budnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
Budnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Budnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Budnikommnoga celownikmęski osobowy
Budnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
Budnikowiemnoga mianownikmęski osobowy
Budnikowiemnoga wołaczmęski osobowy
Budnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Budnikówmnoga biernikmęski osobowy
Budnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Budnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

budnikom (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: budnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
budnicymnoga mianownikmęski osobowy
budnicymnoga wołaczmęski osobowy
budnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
budnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
budnikapojedyncza biernikmęski osobowy
budnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
budnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
budnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
budnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
budnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
budnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
budnikommnoga celownikmęski osobowy
budnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
budnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
budnikówmnoga biernikmęski osobowy
budnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
budnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

budnikom (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: budnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
budnikpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
budnikpojedyncza biernikmęski rzeczowy
budnikachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
budnikamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
budnikimnoga mianownikmęski rzeczowy
budnikimnoga biernikmęski rzeczowy
budnikimnoga wołaczmęski rzeczowy
budnikiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
budnikommnoga celownikmęski rzeczowy
budnikowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
budnikówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
budnikupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
budnikupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
budnikupojedyncza wołaczmęski rzeczowy
Budnikpojedyncza mnoga mianownikżeński
Budnikpojedyncza mnoga dopełniaczżeński
Budnikpojedyncza mnoga celownikżeński
Budnikpojedyncza mnoga biernikżeński
Budnikpojedyncza mnoga narzędnikżeński
Budnikpojedyncza mnoga miejscownikżeński
Budnikpojedyncza mnoga wołaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz