bu-dzi-ku-ry

Budzikury (nazwisko) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: Budzikur

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Budzikurpojedyncza mianownikmęski osobowy
Budzikurapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Budzikurapojedyncza biernikmęski osobowy
Budzikurachmnoga miejscownikmęski osobowy
Budzikuramimnoga narzędnikmęski osobowy
Budzikurempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Budzikurommnoga celownikmęski osobowy
Budzikurowipojedyncza celownikmęski osobowy
Budzikurowiemnoga mianownikmęski osobowy
Budzikurowiemnoga wołaczmęski osobowy
Budzikurówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Budzikurówmnoga biernikmęski osobowy
Budzikurymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Budzikurymnoga biernikmęski zwierzęcy
Budzikurymnoga wołaczmęski zwierzęcy
Budzikurzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Budzikurzepojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz