bun-tow-ni-cy

buntownicy (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: buntownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
buntownicymnoga mianownikmęski osobowy
buntownicymnoga wołaczmęski osobowy
buntownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
buntownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
buntownikapojedyncza biernikmęski osobowy
buntownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
buntownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
buntownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
buntownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
buntownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
buntownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
buntownikommnoga celownikmęski osobowy
buntownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
buntownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
buntownikówmnoga biernikmęski osobowy
buntownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
buntownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz