bur-cza-niu-ki

Burczaniuki (nazwisko) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: Burczaniuk

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Burczaniukpojedyncza mianownikmęski osobowy
Burczaniukapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Burczaniukapojedyncza biernikmęski osobowy
Burczaniukachmnoga miejscownikmęski osobowy
Burczaniukamimnoga narzędnikmęski osobowy
Burczaniukimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Burczaniukimnoga biernikmęski zwierzęcy
Burczaniukimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Burczaniukiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Burczaniukommnoga celownikmęski osobowy
Burczaniukowipojedyncza celownikmęski osobowy
Burczaniukowiemnoga mianownikmęski osobowy
Burczaniukowiemnoga wołaczmęski osobowy
Burczaniukówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Burczaniukówmnoga biernikmęski osobowy
Burczaniukupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Burczaniukupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz