bur-kert

Burkert (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: mianownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Burkert

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Burkerciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Burkerciepojedyncza wołaczmęski osobowy
Burkertpojedyncza mianownikmęski osobowy
Burkertapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Burkertapojedyncza biernikmęski osobowy
Burkertachmnoga miejscownikmęski osobowy
Burkertamimnoga narzędnikmęski osobowy
Burkertempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Burkertommnoga celownikmęski osobowy
Burkertowipojedyncza celownikmęski osobowy
Burkertowiemnoga mianownikmęski osobowy
Burkertowiemnoga wołaczmęski osobowy
Burkertówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Burkertówmnoga biernikmęski osobowy
Burkertymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Burkertymnoga biernikmęski zwierzęcy
Burkertymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Burkert (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: dopełniacz
przypadek: celownik
przypadek: biernik
przypadek: narzędnik
przypadek: miejscownik
przypadek: wołacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: Burkert

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Burkertpojedyncza mnoga mianownikżeński
Burkertpojedyncza mnoga dopełniaczżeński
Burkertpojedyncza mnoga celownikżeński
Burkertpojedyncza mnoga biernikżeński
Burkertpojedyncza mnoga narzędnikżeński
Burkertpojedyncza mnoga miejscownikżeński
Burkertpojedyncza mnoga wołaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz