bur-ko-tem

Burkotem (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Burkot

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Burkociepojedyncza miejscownikmęski osobowy
Burkociepojedyncza wołaczmęski osobowy
Burkotpojedyncza mianownikmęski osobowy
Burkotapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Burkotapojedyncza biernikmęski osobowy
Burkotachmnoga miejscownikmęski osobowy
Burkotamimnoga narzędnikmęski osobowy
Burkotempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Burkotommnoga celownikmęski osobowy
Burkotowipojedyncza celownikmęski osobowy
Burkotowiemnoga mianownikmęski osobowy
Burkotowiemnoga wołaczmęski osobowy
Burkotówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Burkotówmnoga biernikmęski osobowy
Burkotymnoga mianownikmęski zwierzęcy
Burkotymnoga biernikmęski zwierzęcy
Burkotymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz