bu-ńku

Buńku (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Buniek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Buniekpojedyncza mianownikmęski osobowy
Buńkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Buńkapojedyncza biernikmęski osobowy
Buńkachmnoga miejscownikmęski osobowy
Buńkamimnoga narzędnikmęski osobowy
Buńkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Buńkimnoga biernikmęski zwierzęcy
Buńkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Buńkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Buńkommnoga celownikmęski osobowy
Buńkowipojedyncza celownikmęski osobowy
Buńkowiemnoga mianownikmęski osobowy
Buńkowiemnoga wołaczmęski osobowy
Buńkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Buńkówmnoga biernikmęski osobowy
Buńkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Buńkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz