bła-gal-ni-kom

błagalnikom (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: błagalnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
błagalnicymnoga mianownikmęski osobowy
błagalnicymnoga wołaczmęski osobowy
błagalnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
błagalnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
błagalnikapojedyncza biernikmęski osobowy
błagalnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
błagalnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
błagalnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
błagalnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
błagalnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
błagalnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
błagalnikommnoga celownikmęski osobowy
błagalnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
błagalnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
błagalnikówmnoga biernikmęski osobowy
błagalnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
błagalnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz