ca-ro-bój-ce

carobójce (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: carobójca

słowoliczbaprzypadekrodzaj
carobójcapojedyncza mianownikmęski osobowy
carobójcachmnoga miejscownikmęski osobowy
carobójcamimnoga narzędnikmęski osobowy
carobójcąpojedyncza narzędnikmęski osobowy
carobójcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
carobójcemnoga biernikmęski zwierzęcy
carobójcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
carobójcępojedyncza biernikmęski osobowy
carobójcopojedyncza wołaczmęski osobowy
carobójcommnoga celownikmęski osobowy
carobójcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
carobójcówmnoga biernikmęski osobowy
carobójcymnoga mianownikmęski osobowy
carobójcymnoga wołaczmęski osobowy
carobójcypojedyncza celownikmęski osobowy
carobójcypojedyncza miejscownikmęski osobowy
carobójcypojedyncza dopełniaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz