cel-bu-dę

celbudę (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: biernik
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: celbuda

słowoliczbaprzypadekrodzaj
celbudmnoga dopełniaczżeński
celbudapojedyncza mianownikżeński
celbudachmnoga miejscownikżeński
celbudamimnoga narzędnikżeński
celbudąpojedyncza narzędnikżeński
celbudępojedyncza biernikżeński
celbudopojedyncza wołaczżeński
celbudommnoga celownikżeński
celbudymnoga mianownikżeński
celbudymnoga biernikżeński
celbudymnoga wołaczżeński
celbudypojedyncza dopełniaczżeński
celbudziepojedyncza celownikżeński
celbudziepojedyncza miejscownikżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz