cen-trow-ce

centrowce (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: centrowiec

słowoliczbaprzypadekrodzaj
centrowcapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
centrowcapojedyncza biernikmęski osobowy
centrowcachmnoga miejscownikmęski osobowy
centrowcamimnoga narzędnikmęski osobowy
centrowcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
centrowcemnoga biernikmęski zwierzęcy
centrowcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
centrowcempojedyncza narzędnikmęski osobowy
centrowcommnoga celownikmęski osobowy
centrowcowipojedyncza celownikmęski osobowy
centrowcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
centrowcówmnoga biernikmęski osobowy
centrowcupojedyncza miejscownikmęski osobowy
centrowcupojedyncza wołaczmęski osobowy
centrowcymnoga mianownikmęski osobowy
centrowcymnoga wołaczmęski osobowy
centrowczepojedyncza wołaczmęski osobowy
centrowiecpojedyncza mianownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz