cie-kaw-ce

ciekawce (nazwa pospolita) rzeczownik deprecjatywny przest.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: biernik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski zwierzęcy

Forma podstawowa: ciekawiec

słowoliczbaprzypadekrodzaj
ciekawcapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
ciekawcapojedyncza biernikmęski osobowy
ciekawcachmnoga miejscownikmęski osobowy
ciekawcamimnoga narzędnikmęski osobowy
ciekawcemnoga mianownikmęski zwierzęcy
ciekawcemnoga biernikmęski zwierzęcy
ciekawcemnoga wołaczmęski zwierzęcy
ciekawcempojedyncza narzędnikmęski osobowy
ciekawcommnoga celownikmęski osobowy
ciekawcowipojedyncza celownikmęski osobowy
ciekawcówmnoga dopełniaczmęski osobowy
ciekawcówmnoga biernikmęski osobowy
ciekawcupojedyncza miejscownikmęski osobowy
ciekawcupojedyncza wołaczmęski osobowy
ciekawcymnoga mianownikmęski osobowy
ciekawcymnoga wołaczmęski osobowy
ciekawczepojedyncza wołaczmęski osobowy
ciekawiecpojedyncza mianownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz