co-niunc-ti-vie

coniunctivie (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: coniunctivus

słowoliczbaprzypadekrodzaj
coniunctivachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
coniunctivamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
coniunctivempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
coniunctiviepojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
coniunctiviepojedyncza wołaczmęski rzeczowy
coniunctivommnoga celownikmęski rzeczowy
coniunctivowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
coniunctivówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
coniunctivupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
coniunctivuspojedyncza mianownikmęski rzeczowy
coniunctivuspojedyncza biernikmęski rzeczowy
coniunctivymnoga mianownikmęski rzeczowy
coniunctivymnoga biernikmęski rzeczowy
coniunctivymnoga wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz