cu-da-cy

cudacy (nazwa pospolita) rzeczownik pot.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: cudak

słowoliczbaprzypadekrodzaj
cudacymnoga mianownikmęski osobowy
cudacymnoga wołaczmęski osobowy
cudakpojedyncza mianownikmęski osobowy
cudakapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
cudakapojedyncza biernikmęski osobowy
cudakachmnoga miejscownikmęski osobowy
cudakamimnoga narzędnikmęski osobowy
cudakimnoga mianownikmęski zwierzęcy
cudakimnoga biernikmęski zwierzęcy
cudakimnoga wołaczmęski zwierzęcy
cudakiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
cudakommnoga celownikmęski osobowy
cudakowipojedyncza celownikmęski osobowy
cudakówmnoga dopełniaczmęski osobowy
cudakówmnoga biernikmęski osobowy
cudakupojedyncza miejscownikmęski osobowy
cudakupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz