cu-dacz-kiem

cudaczkiem (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: cudaczek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
cudaczekpojedyncza mianownikmęski osobowy
cudaczkapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
cudaczkapojedyncza biernikmęski osobowy
cudaczkachmnoga miejscownikmęski osobowy
cudaczkamimnoga narzędnikmęski osobowy
cudaczkimnoga mianownikmęski zwierzęcy
cudaczkimnoga biernikmęski zwierzęcy
cudaczkimnoga wołaczmęski zwierzęcy
cudaczkiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
cudaczkommnoga celownikmęski osobowy
cudaczkowipojedyncza celownikmęski osobowy
cudaczkowiemnoga mianownikmęski osobowy
cudaczkowiemnoga wołaczmęski osobowy
cudaczkówmnoga dopełniaczmęski osobowy
cudaczkówmnoga biernikmęski osobowy
cudaczkupojedyncza miejscownikmęski osobowy
cudaczkupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz