cud-ni-ku

Cudniku (nazwisko) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: Cudnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
Cudnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
Cudnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
Cudnikapojedyncza biernikmęski osobowy
Cudnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
Cudnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
Cudnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
Cudnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
Cudnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
Cudnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
Cudnikommnoga celownikmęski osobowy
Cudnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
Cudnikowiemnoga mianownikmęski osobowy
Cudnikowiemnoga wołaczmęski osobowy
Cudnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
Cudnikówmnoga biernikmęski osobowy
Cudnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
Cudnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz