cu-dow-ni-ku

cudowniku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: cudownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
cudownicymnoga mianownikmęski osobowy
cudownicymnoga wołaczmęski osobowy
cudownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
cudownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
cudownikapojedyncza biernikmęski osobowy
cudownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
cudownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
cudownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
cudownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
cudownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
cudownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
cudownikommnoga celownikmęski osobowy
cudownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
cudownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
cudownikówmnoga biernikmęski osobowy
cudownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
cudownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz