cu-du-sie

cudusie (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: cuduś

słowoliczbaprzypadekrodzaj
cudusiapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
cudusiapojedyncza biernikmęski osobowy
cudusiachmnoga miejscownikmęski osobowy
cudusiamimnoga narzędnikmęski osobowy
cudusiemnoga mianownikmęski zwierzęcy
cudusiemnoga biernikmęski zwierzęcy
cudusiemnoga wołaczmęski zwierzęcy
cudusiemnoga mianownikmęski osobowy
cudusiemnoga wołaczmęski osobowy
cudusiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
cudusiommnoga celownikmęski osobowy
cudusiowipojedyncza celownikmęski osobowy
cudusiówmnoga dopełniaczmęski osobowy
cudusiówmnoga biernikmęski osobowy
cudusiupojedyncza miejscownikmęski osobowy
cudusiupojedyncza wołaczmęski osobowy
cuduśpojedyncza mianownikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz