czo-ło-bit-ni-kom

czołobitnikom (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: czołobitnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
czołobitnicymnoga mianownikmęski osobowy
czołobitnicymnoga wołaczmęski osobowy
czołobitnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
czołobitnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
czołobitnikapojedyncza biernikmęski osobowy
czołobitnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
czołobitnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
czołobitnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
czołobitnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
czołobitnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
czołobitnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
czołobitnikommnoga celownikmęski osobowy
czołobitnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
czołobitnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
czołobitnikówmnoga biernikmęski osobowy
czołobitnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
czołobitnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz