dan-ni-ku

danniku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dannik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dannicymnoga mianownikmęski osobowy
dannicymnoga wołaczmęski osobowy
dannikpojedyncza mianownikmęski osobowy
dannikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dannikapojedyncza biernikmęski osobowy
dannikachmnoga miejscownikmęski osobowy
dannikamimnoga narzędnikmęski osobowy
dannikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
dannikimnoga biernikmęski zwierzęcy
dannikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
dannikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dannikommnoga celownikmęski osobowy
dannikowipojedyncza celownikmęski osobowy
dannikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dannikówmnoga biernikmęski osobowy
dannikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dannikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz