da-rem-ni-cy

daremnicy (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: daremnik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
daremnicymnoga mianownikmęski osobowy
daremnicymnoga wołaczmęski osobowy
daremnikpojedyncza mianownikmęski osobowy
daremnikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
daremnikapojedyncza biernikmęski osobowy
daremnikachmnoga miejscownikmęski osobowy
daremnikamimnoga narzędnikmęski osobowy
daremnikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
daremnikimnoga biernikmęski zwierzęcy
daremnikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
daremnikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
daremnikommnoga celownikmęski osobowy
daremnikowipojedyncza celownikmęski osobowy
daremnikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
daremnikówmnoga biernikmęski osobowy
daremnikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
daremnikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz