da-run-ku

darunku (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: pojedyncza
przypadek: wołacz
rodzaj: męski rzeczowy

Forma podstawowa: darunek

słowoliczbaprzypadekrodzaj
darunekpojedyncza mianownikmęski rzeczowy
darunekpojedyncza biernikmęski rzeczowy
darunkachmnoga miejscownikmęski rzeczowy
darunkamimnoga narzędnikmęski rzeczowy
darunkimnoga mianownikmęski rzeczowy
darunkimnoga biernikmęski rzeczowy
darunkimnoga wołaczmęski rzeczowy
darunkiempojedyncza narzędnikmęski rzeczowy
darunkommnoga celownikmęski rzeczowy
darunkowipojedyncza celownikmęski rzeczowy
darunkówmnoga dopełniaczmęski rzeczowy
darunkupojedyncza dopełniaczmęski rzeczowy
darunkupojedyncza miejscownikmęski rzeczowy
darunkupojedyncza wołaczmęski rzeczowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz