da-wa-cze

dawacze (nazwa pospolita) rzeczownik daw.

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dawacz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dawaczpojedyncza mianownikmęski osobowy
dawaczapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dawaczapojedyncza biernikmęski osobowy
dawaczachmnoga miejscownikmęski osobowy
dawaczamimnoga narzędnikmęski osobowy
dawaczemnoga mianownikmęski zwierzęcy
dawaczemnoga biernikmęski zwierzęcy
dawaczemnoga wołaczmęski zwierzęcy
dawaczemnoga mianownikmęski osobowy
dawaczemnoga wołaczmęski osobowy
dawaczempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dawaczommnoga celownikmęski osobowy
dawaczowipojedyncza celownikmęski osobowy
dawaczówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dawaczówmnoga biernikmęski osobowy
dawaczupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dawaczupojedyncza wołaczmęski osobowy
dawaczymnoga dopełniaczmęski osobowy
dawaczymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz