de-ka-den-cyj

dekadencyj (nazwa pospolita) rzeczownik arch.;char.

liczba: mnoga
przypadek: dopełniacz
rodzaj: żeński

Forma podstawowa: dekadencja

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dekadencjapojedyncza mianownikżeński
dekadencjachmnoga miejscownikżeński
dekadencjamimnoga narzędnikżeński
dekadencjąpojedyncza narzędnikżeński
dekadencjemnoga mianownikżeński
dekadencjemnoga biernikżeński
dekadencjemnoga wołaczżeński
dekadencjępojedyncza biernikżeński
dekadencjipojedyncza celownikżeński
dekadencjipojedyncza miejscownikżeński
dekadencjipojedyncza dopełniaczżeński
dekadencjopojedyncza wołaczżeński
dekadencjommnoga celownikżeński
dekadencjimnoga dopełniaczżeński
dekadencyjmnoga dopełniaczżeński

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz