de-kla-ma-to-rom

deklamatorom (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: celownik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: deklamator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
deklamatorpojedyncza mianownikmęski osobowy
deklamatorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
deklamatorapojedyncza biernikmęski osobowy
deklamatorachmnoga miejscownikmęski osobowy
deklamatoramimnoga narzędnikmęski osobowy
deklamatorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
deklamatorommnoga celownikmęski osobowy
deklamatorowipojedyncza celownikmęski osobowy
deklamatorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
deklamatorówmnoga biernikmęski osobowy
deklamatorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
deklamatorymnoga biernikmęski zwierzęcy
deklamatorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
deklamatorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
deklamatorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
deklamatorzymnoga mianownikmęski osobowy
deklamatorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz