de-kow-ni-ka-mi

dekownikami (nazwa pospolita) rzeczownik pot.

liczba: mnoga
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: dekownik

słowoliczbaprzypadekrodzaj
dekownicymnoga mianownikmęski osobowy
dekownicymnoga wołaczmęski osobowy
dekownikpojedyncza mianownikmęski osobowy
dekownikapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
dekownikapojedyncza biernikmęski osobowy
dekownikachmnoga miejscownikmęski osobowy
dekownikamimnoga narzędnikmęski osobowy
dekownikimnoga mianownikmęski zwierzęcy
dekownikimnoga biernikmęski zwierzęcy
dekownikimnoga wołaczmęski zwierzęcy
dekownikiempojedyncza narzędnikmęski osobowy
dekownikommnoga celownikmęski osobowy
dekownikowipojedyncza celownikmęski osobowy
dekownikówmnoga dopełniaczmęski osobowy
dekownikówmnoga biernikmęski osobowy
dekownikupojedyncza miejscownikmęski osobowy
dekownikupojedyncza wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz