de-nun-cjan-tem

denuncjantem (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: denuncjant

słowoliczbaprzypadekrodzaj
denuncjancimnoga mianownikmęski osobowy
denuncjancimnoga wołaczmęski osobowy
denuncjanciepojedyncza miejscownikmęski osobowy
denuncjanciepojedyncza wołaczmęski osobowy
denuncjantpojedyncza mianownikmęski osobowy
denuncjantapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
denuncjantapojedyncza biernikmęski osobowy
denuncjantachmnoga miejscownikmęski osobowy
denuncjantamimnoga narzędnikmęski osobowy
denuncjantempojedyncza narzędnikmęski osobowy
denuncjantommnoga celownikmęski osobowy
denuncjantowipojedyncza celownikmęski osobowy
denuncjantówmnoga dopełniaczmęski osobowy
denuncjantówmnoga biernikmęski osobowy
denuncjantymnoga mianownikmęski zwierzęcy
denuncjantymnoga biernikmęski zwierzęcy
denuncjantymnoga wołaczmęski zwierzęcy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz