de-nun-cja-to-rem

denuncjatorem (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: pojedyncza
przypadek: narzędnik
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: denuncjator

słowoliczbaprzypadekrodzaj
denuncjatorpojedyncza mianownikmęski osobowy
denuncjatorapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
denuncjatorapojedyncza biernikmęski osobowy
denuncjatorachmnoga miejscownikmęski osobowy
denuncjatoramimnoga narzędnikmęski osobowy
denuncjatorempojedyncza narzędnikmęski osobowy
denuncjatorommnoga celownikmęski osobowy
denuncjatorowipojedyncza celownikmęski osobowy
denuncjatorówmnoga dopełniaczmęski osobowy
denuncjatorówmnoga biernikmęski osobowy
denuncjatorymnoga mianownikmęski zwierzęcy
denuncjatorymnoga biernikmęski zwierzęcy
denuncjatorymnoga wołaczmęski zwierzęcy
denuncjatorzepojedyncza miejscownikmęski osobowy
denuncjatorzepojedyncza wołaczmęski osobowy
denuncjatorzymnoga mianownikmęski osobowy
denuncjatorzymnoga wołaczmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz