de-po-na-riu-sze

deponariusze (nazwa pospolita) rzeczownik

liczba: mnoga
przypadek: mianownik
przypadek: wołacz
rodzaj: męski osobowy

Forma podstawowa: deponariusz

słowoliczbaprzypadekrodzaj
deponariuszpojedyncza mianownikmęski osobowy
deponariuszapojedyncza dopełniaczmęski osobowy
deponariuszapojedyncza biernikmęski osobowy
deponariuszachmnoga miejscownikmęski osobowy
deponariuszamimnoga narzędnikmęski osobowy
deponariuszemnoga mianownikmęski zwierzęcy
deponariuszemnoga biernikmęski zwierzęcy
deponariuszemnoga wołaczmęski zwierzęcy
deponariuszemnoga mianownikmęski osobowy
deponariuszemnoga wołaczmęski osobowy
deponariuszempojedyncza narzędnikmęski osobowy
deponariuszommnoga celownikmęski osobowy
deponariuszowipojedyncza celownikmęski osobowy
deponariuszówmnoga dopełniaczmęski osobowy
deponariuszówmnoga biernikmęski osobowy
deponariuszupojedyncza miejscownikmęski osobowy
deponariuszupojedyncza wołaczmęski osobowy
deponariuszymnoga dopełniaczmęski osobowy
deponariuszymnoga biernikmęski osobowy

Słowa związane lub podobne

Źródła danych:

Dane pochodzą z następujących źródeł:
· Wikisłownik dane udostępnione są na zasadach licencji CC BY-SA 3.0
· Słowosieć baza tworzona przez Politechnikę Wrocławską. Licencja: plWordNet
· sgjp.pl na licencji The 2-Clause BSD. Autorzy: Marcin Woliński, Zbigniew Bronk, Włodzimierz Gruszczyński, Witold Kieraś, Zygmunt Saloni, Danuta Skowrońska, Robert Wołosz